.میدانی در این دنیای اینترنت و اس ام اس و میل هنوز هم نامه نوشتن برایم لذتی دیگر دارد.آن هم نوشتن برای تو.تو که عزیز ترین مخاطبی.تو که نگاره های با شکوه عشق را بر روحم حک کردی.آه که چه قدر دل تنگتم..نمی دانی این روز ها چه قدر دلم برای سر نهادن روی آن سینه ی مهربان و مردانه ات پر می کشد.زیباترین لحظات زندگیم همان لحظاتی است که سرم را روی سینه ات می گذارم و به ندای قلب آسمانی ات گوش می سپارم..در پس تپش های آرام و منظمش رازهای عظیمی است و تنها من و خدا می دانیم چه غمهای بزرگی که در آن نیست...می دانم تو چه قدر غمگینی.اما غمت غم خودت نیست. .غم همه ی انسان هاست.تو آنقدر بزرگی که دوست داری به همه ی آدم ها کمک کنی و من عاشق همین بزرگی روحت هستم.نمی دانی ضربان قلب مهربانت چه سخن ها با من می گوید..ای کاش کنارم بودی تا فارغ از این همه هیاهو که در آن غرقم در حضور گرمت دمی می آسودم و تو برایم عاشقانه و عارفانه نجوا می کردی.

یادم دادی وقتی نیستی برایت بنویسم.و چه کمک بزرگی. .نمی دانم نوشتن فی النفسه آرامش بخش است یا چون تو یادم دادی اینگونه آرامم می کن.

برایت می نویسم عزیزم.می نویسم که چه قدر دلم آشوب است از نبودنت.کاش زودتر برگردی.آخر باران های شهریور شروع شده و چه قدر آسمان ناقلا شده امسال!بدجور مرا هوایی می کند.می داند تو نیستی ها ،می داند که چه قدر دیوانه ی با تو بودن زیر بارانم ها،ولی باز می بارد.وسوسه انگیز و عاشقانه.یادت است آنبار که رفتیم "شیطان کوه"لاهیجان و باران گرفت؟مجبورت کردم زیر باران روی پله های حاشیه ی آبشار تا پایین کوه مسابقه بدهیم.و باز هم مثل همیشه گذاشتی که من ببرم. و بعد دوتایی یه نگاه های متعجب عابران مسن لبخند زدیم و برای جوان تر ها که می فهمیدنمان و تشویقمان می کردند دست تکان دادیم.یادش به خیر.تو با آنهمه بزرگی و وقار چه طور می توانستی همبازی بچگی کردن هایم شوی؟تنها تو کودکی های همیشگی ام را پذیرا بودی و بزرگی های گاه گاهم را خریدار.تو مرا می فهمیدی.همان گونه که بودم می خواستیم.با تمام بچگی هایم.با تمام بزرگی هایم.آخر فقط تو بودی که می دانستی هیچ چیز مطلق نیست.هیچ کس کودک مطلق نیست و هیچ کس بزرگ مطلق.بدی و خوبی با هم در وجود همه هست.از هیچ کس بیشتر از آن چه بود انتظار نداشتی.

تو جلوه ی زیبای جمع اضداد بودی.عارف و پرشور،مهربان و مقتدر،شوخ طبع و جدی،انعطاف پذیر و مصمم...و...و عاشق در عین معشوق بودن.

دلم برای اذیت کردنت تنگ شده.گاهی از مهربان بودنت عصبانی می شدم.آن قدر لجبازی می کردم تا تو کلافه می شدی و نگاهی از سر دلخوری می انداختی و فقط می گفتی:آرزو...

و بعد قهر می کردی.شاید می دانستی دلم برای قهر کردنت می رود.دوست داشتم اخم کردنت را بی محلی ات را ،هر چند کوتاه بود.چون به این جا که می رسید دلم برایت غنج می زد و مثل خودت قربان صدقه ات می رفتم.آن قدر نازت را می کشیدم تا خنده ات می گرفت و نمی توانستی جلوی خنده ی شیرینت را بگیری .و وقتی می فهمیدم دلت نرم شده خیلی ماهرانه و دخترانه تغییر موضع می دادم و حالا تو بودی که باید ناز می کشیدی.و چه قدر متفاوت!هیچ پسری گنجینه ی واژگان تو را برای قربان صدقه رفتن نداشت.هیچ چیزت کلیشه ای نبود.همین حرف زدنت بود که دلم را برد.اولین بار در آن سخنرانی...یادت که هست...چه قدر پرشور حرف می زدی.و من حظ می کردم و نگاهت می کردم.یک وقت فکر نکنی از همان نگاه اول عاشقت شدم ها!نه خیر اصلا هم این طور نبود!ولی خوب این را دیگر نمی توانم انکار کنم که بالاخره عاشقت شدم.بعد از 7ماه.همیشه عدد 7 را دوست داشتم اما از وقتی تو عاشقم کردی این عدد برایم مقدس شد.و تو هر وقت می خواستی اذیتم کنی ترشی 7 بیجار می خریدی که من اصلا دوست نداشتم.!اما حالا که دلتنگتم مدام ترشی 7بیجار می خورم!شاید برای همین است که این روزها گیج می زنم.ولی نه به خاطر ترشی نیست.به خاطر توست.نیستی و نمی دانی نبودنت چه طور نابودم می کند.می دانم زود بر می گردی اما هیچ وقت فکر نمی کردم یک روز زندگیم این طور به حضور کسی پیوند بخورد.

بیا بهترین من .بیا که بدجور نبودنت بیمارم کرده.بیا که یک سوال دارم.سوالی که زن ها همیشه می پرسند هر چند جواب را می دانند اما دوباره و صد باره شنیدن آن مطمئنشان می کند.من برای اطمینان نمی پرسم.از تو مطمئنم .اما جوابت را ،لحن شیرینت را،صداقت و لرزشی که هنوز وقت گفتنش در صدایت هست دوست می دارم.می پرستم.هنوز مثل همان اولین بار ادایش می کنی.بیا و جوابم را بده...