به نام معشوق عاشق.

ع ش ق. سه تا حرفی که وقتی کنار هم قرار می گیرن یه کلمه ی جنجال بر انگیز می سازن.عشق  طوفانیه که توی زندگی هر آدمی اتفاق می افته.خوب درسته که همه ی ما عاشقیم:عشق به انسانیت،خانواده،طبیعت،خدا،علم،پول و... .هر کی عشق به یه چیزی داره ولی من الان می خوام از عشقی بنویسم  که همه ازش صحبت می کنن.خودتون می دونید:عشق بین یه دختر و پسر برای یه زندگی مشترک.گفته بودم عاشقی برای یه دختر 16 ساله زوده و گفته بودین نمی شه واسه عشق زمان تعیین کرد.قبول دارم ولی بخونین عشقو از نگاه من:

من به عشق واحد معتقدم .یعنی فکر می کنم این موهبتی رو که تو وجودم دارم،باید پاک بمونه و متعلق به یه نفر باشه.نه اینکه سر هر کوچه و خیابونی،تو هر id و خونه ای یه تیکه اش رو به ارث بذارم.می دونید چیه؟من بر عکس دخترای دیگه هیچ وقت تو رویاهام آرزوی یه پسر پولدار و خوش تیپ رو نکردم.نه.ایده آل من خیلی بالاتر از این حرفاست.من یه راه خیلی سختی برای زندگیم انتخاب کردم و کسی رو می خوام که بتونه همراهم باشه.کسی که مثل خودم ،به راهم و هدفم ایمان داشته باشه.هر وقت خسته شدم بهم امید بده.کسی که منو بخواد .به خاطر خودم.افکارم.اعتقاداتم.کسی که خیلی بزرگه.کسی که دغدغه هاش با دغدغه های پسرای دیگه فرق داشته باشه،همونطور که نگرانیهای من با دخترای دیگه.

من تا حالا کسی رو شبیه اون پسری که می خوام پیدا نکردم.ولی می دونم،مطمئنم که یه جایی هست .من با وسوسه هام می جنگم و عشقم رو پاک نگه می دارم چون قلبم بهم می گه یه جای دنیا ،یکی داره همین کار رو به خاطر من می کنه.نمی دونم کجاست. چه شکلی ،چه مذهبی ،چه زبونی یا چه نژادی داره؟حتی نمی دونم تو کدوم شهر و کشور می تونم چنین کسی رو پیدا کنم.ولی فکر نکنم تو رشت پیدا بشه.شاید از یه خانواده ی اشرافی انگلستان باشه،شاید از یه خانواده ی گرسنه ی اهل اتیوپی.شاید همسایه باشه،شاید حتی اسم ایران رو نشنیده باشه.ولی هست.وجود داره.حسش می کنم.می خوام خوشبختش کنم.و می دونم عشقی که تو قلبمه این قدرتو داره که بتونه هر کسی رو که این عشق بهش هدیه بشه  ،یکی از خوشبخت ترین آدمای  دنیا کنه.کسی که من می خوام خیلی بزرگه.باید خیلی لیاقت داشته باشه تا بتونه صاحب عشق من بشه.نه اصلا اینا رو از روی غرور و خود برتر بینی ،یا خوش بینی مفرط نمی گم.هر کس دیگه ای هم که بتونه عشقشو پاک نگه داره می تونه چنین کاری واسه محبوبش بکنه.من عاشق نشدم چون عشق رو خوب می شناسم و ارزششو می دونم.ودارم تلاش می کنم لیاقت کسی رو که لیاقتم رو داره پیدا کنم.می خوام وقتی بهش می گم دوستت دارم و تموم عشقم متعلق به توست،مطمئن باشه که تنها مردیه که اینو از زبونم می شنوه و این اطمینان بهش قدرت می ده.نیرویی می ده که بتونه پا به پای من تو راه سخت اما شیرین زندگیم قدم بر داره.می خوام برای دخترم اسطوره ی نجابت باشم و برای پسرم الگویی برای انتخاب همسر..و برای همسرم،تکیه گاهی باشم که حتی اگه همه ی دنیا باهاش سر جنگ داشته باشن،هیچ وقت به زمین نیفته.می خوام براش زندگی باشم.می خوام خونواده ام رو خوشبخت کنم..من کمتر چیزی رو با اطمینان 100% می گم.ولی این رو مطمئنم که معجزه ی عشقم می تونه تو تاریخ ثبت بشه و دیگران هم باید از این معجزه بهره ببرن.یعنی می خوام من و اون دوتایی به همه ی آدمای دنیا کمک کنیم و مشکلاتی که دیگران لاینحل می دونن،با نیروی عشقمون از سر راه آدما برداریم.اشعه ی این عشق باید همه ی دنیا رو در بر بگیره و همه بتونن ازش استفاده کنن.

ولی این عشق نمی تونه تو 16 سالگی اتفاق بیفته.من در نهایت احساسات،منطق رو هم در نظر دارم.من می خوام زندگی کنم نه عروسک بازی که مال بچه های 6،5 ساله اس.آهای دخترا، یادتونه بچه بودین همه جمع می شدین کنار هم ،اسباب بازی هاتونو می چیدین،یکی می شد مامان،یکی بابا،یکی خاله،یکی بچه.... .بعد مامانو خاله می نشستن (به تقلید از بزرگتراشون)از خواهر شوهراشون غیبت می کردن،بابا می اومد.بهش غذا می دادن.بچه می اومد براش اسباب بازی می خریدن.شب می شد.بازی تموم می شد و همه می رفتن خونه شون.یعنی حالا هم باید اون بازی ها رو فقط با این تفاوت که اسباب بازیامون واقعی ترن،تکرار کنیم؟

نه من حالم از این بازی ها بهم می خوره.شاید چون هیچ وقت مامانم مثل زنای دیگه نبود که بشینه به غیبت و چشم و هم چشمی .شاید چون از همون بچگی تحت تاثیر حرفای مادرم ،یه نگاه متفاوتی نسبت به زندگی پیدا کردم و فهمیدم که زندگی خیلی مهمتر از این تکرار مکرراته.

من تو رویاهام قصری وجود نداره.یه خونه ی کرایه ای ،اما پر از عشق،تو یه جایی که هیچ کس ما رو نشناسه.همیشه می بینم که همسرم هر روز یه هدیه بهم می ده.می دونید این هدیه ها چیه؟(به خاطر خوشحالی من)یه روز برای یه روستا بیمارستان می سازه.یه روز برای بچه های بی سرپرست یه جایی پیدا می کنه......می دونم می خندین به رویا هام.آره چون درکم نمی کنین.حقم دارین.رویاهای من که از جنس شما نیست.همونطور که عشقم نیست.دنیای شما برام محترمه،ولی نمی تونم توش زندگی کنم.ارضام نمی کنه.من به دنیا اومدم تا از این هدیه ای که بهم داده شده،هدیه ای که هیچ کس جون "اجبار"،ولی من "فرصت"می ناممش،از "زندگی"،طور دیگه ای استفاده کنم.مسخره ام کنن.بخندن.هیچ کدوم مهم نیست.من همیشه رو هدفم و تفکرم پایبند می مونم .گالیله برای اثبات حرفش،جونشو داد.حالا چرا من نتونم چند تا تمسخر رو تحمل کنم؟

هر چند گاهی فکر می کنم اگه اونی که منتظرشم،کنارم می بود،با هم بهتر می تونستیم تلاش کنیم و مبارزه.ولی بازم 16 سالگی خیلی زوده .می ترسم انتخابم احساسی باشه.اونوقت اگه مثلا من 10 تا ویژگی مد نظرم باشه و اون فقط دو تا از این 10 تا رو داشته باشه،من این طور توجیه می کنم که اون 8تای بقیه  رو به کمک من بدست میاره.ولی این طور نیست.باید کسی رو پیدا کنم که نه تنها بیشتر از اون 10 تا رو داره،بلکه کنار من چیزایی بدست بیاره که حتی فکرشم نمی کنم.من هم باید این طور باشم.پس حالا به جای اینکه تحت تاثیر احساسات زود گذر این سن قرار بگیرم و هوس رو با عشق اشتباه بگیرم،می رم که خودمو بسازم و لیاقت کسی رو که دنبالشم پیدا کنم.

زندگی سخت ولی شیرینی رو در انتظار دارم که باید پایه هاش محکم باشه تا در مقابل هیچ گرد بادی فرو نریزه و این پایه ها همون عشق من و اون پسر هستن که به سختی حفظش کردیم.ایمان دارم که معجزه ی این عشق می تونه نا ممکن ها رو ممکن کنه.همون طور که فرهائ بیستون رو کند.آره قصه ی عشق ما هم باید تو تاریخ ثبت شه.ولی همه اش بسته به اون انتخابه.می تونم غوغا کنم ولی چشام باید باز باشه که انتخاب اشتباهی نکنم.پس صبر می کنم و این موهبت الهی رو پاک نگه می دارم.چرا که خدا خودش گفته:

                  الطیبون للطیبات،والطیبات للطیبین.

از خدام کمک می خوام و می دونم که پاداش صبرم رو می گیرم......... .