اولش شهادت امام موسی کاظم رو از صمیم قلب تسلیت می گم.

خوب راستش این پست یه جورایی ویژه برنامه پیش اومده.ولی فکر کنم لازم بود جواب بعضی حرفاتونو بدم.طولانی میشه .شاید حوصله نداشته باشین بخونین .ولی کسایی که تو پست قبل نظر دادن یا نظرای دیگران رو دنبال کردن لطفا بخونن تا حرفای منم در موردشون بدونن.

قبل از هز چیز از تموم کسایی که تو پست قبل لطفشونو شامل حالم کردنو کامنتایی گذاشتن که حکایت از دقت نظرشون داشت،تشکر می کنم.حالا بریم سر اصل ماجرا:

اول جواب خیل کامنتهایی رو بدم که فکر کردن من دنبال نیمه ی گمشده ام می گردم:نه عزیزان.به نظر من نیمه ی گمشده ی هر کس فقط یک نفر می تونه باشه  که همسر و همراه زندگیشه و اونم واسه یه دختر 16  ،17 ساله خیلی زوده که بخواد دنبالش بگرده..من الان فقط دنبال یه دوستی می گردم که بتونه کمکم کنه راه سختی رو که برای رسیدن به هدفام در پیش رو دارم،طی کنم.اتفاقا خیلی خیلی دوست دارم که این شخص دختر باشه چون اگر پسر بود مجبور به رعایت یه محدوده هایی می شدم که نمی ذاشت خیلی موفق بشیم .ولی این محدودیت ها در ارتباط با دخترا،برای من وجود نداره و می تونم خیلی موفق تر عمل کنم.

ok ؟

پس من دنبال نیمه ی گمشده ام نیستم دیگه.واضح بود؟

 

هسه بشیم (اوخ ببخشید.منظورم "حالا بریم"بود.آخه جو رشتی منو گرفته و چون فقط چند تا اصطلاح و کلمه بیشتر بلد نیستم،همش همونا رو تکرار می کنم)سراغ کنفرانسی که بین آرش،نی(نگین)،و هیچ کس عزیز برقرار شده:

به نظر آرش و نی(و بر خلاف نظر هیچ کس)،این دنیای مجازی پر از دروغه و کسی نباید توش به دنبال مضامینی چون محبت،احساسات،صداقتو... بگرده.

جواب me:خوب عزیزان ،دنیا داره تغییر می کنه .ما باید این دنیای مجازی رو به عنوان قسمتی از زندگیمون بپذیریم.نه اینکه تا ابد برامون به صورت یه چیزی تو مایه های "لولو خور خوره ای که نباید بهش اعتماد کرد"باقی بمونه.به همون اندازه ای که تو دنیای واقعی نامردی و دروغ هست،تو این دنیا هم هست.همونجور که جنبه های مثبت و خوب این دنیا هم کم از دنیای واقعی نیست.

مطلب بعدی اینکه می گین پستام بچه گونه شده که خودمم قبول دارم.ولی این دلیل نمی شه  از احساساتم ننویسم.اینجا وبلاگ منه و من  نه به عنوان مدیرش بلکه حد اقل به عنوان یکی از خواننده هاش  حق دارم توش درد دل کنم.حالا به جای اینکه حرفام رو توی صفحه ی کامنتا بگم،تو صفحه ی اصلی بلاگم می گم.ولی بازم چشم.سعی می کنم احساسات و حرفام رو حداقل تو قالب جملات بزرگونه تری بیان کنم.

در مورد اسمهای مستعار هم فکر نمی کنم نقاب باشه .چون تو این دنیا مهم افکار انسانهاست.واینکه طرف چه جوری فکر می کنه،شخصیتشو تعیین می کنه نه یه اسم.

البته بد نیست کسی که از اسم مستعار استفاده می کنه،حد اقل سن و جنسیتش مشخص بشه تا بتونیم راحت تر راجع بهش قضاوت کنیم،که اونم با کمی دقت تو حرفاش شاید متوجه بشیم.فقط من نمی دونم چرا همه فکر می کنن هیچ کس جان پسره؟!!!با اینکه اگه فقط پستای منو می خوندین(و نه کامنتها یا وبلاگ خودش رو)متوجه می شدین که این عزیز یه دختره.اصلا از حالت قربون صدقه رفتنام هم می شد اینو تشخیص دادها!

 

نگین تا یادم نرفته بگم که :راست می گی حرفام داره عادی می شه.ولی این یه برهه از احساسات net ایم بود که باید طی می شد.حالا قول می دم(و نمی گم  فقط سعی می کنم.یه قول محکم می دم) که انتظارات تو و همه ی عزیزان دیگه رو بر آورده کنم و البته فکر نمی کنم کسی بگه تو از سنگی.کجای حرف زدنت بدون احساس بود؟اتفاقا در کنار منطق،از احساساتت هم بهره گرفته بودی.من که ناراحت نشدم.

خودتم می دونی من هیچ وقت نخواستم  کسی رو پیدا کنم  که دقیقا مثل خودم باشه.بهترین دوستای من کسایی هستن که علیرغم همسو نگری در برخی موارد مهم،بیشترین تفاوتها رو با من دارن.مثل خودت که نظرت راجع به دین،مذهب و خدا 173درجه با من فرق داره ولی بقیه ی چیزامون مثل همه.تو اون مدرسه ی 700نفری من فقط تو رو پیدا کردم که منطقت با من جور باشه و تو هم فقط منو.

به نظر من لازمه ی پیشرفت انسانها،همین اختلاف نظرهاست.یعنی شاید شاه کلید موفقیت همین باشه.

اون اتفاقیم که نگین ازش صحبت کرده شاید بیشتر از اون رو خود من تاثیر منفی گذاشته.شاید ربطی به من نداشت ولی چون نمی خواستم دوستمو تنها بزارم،بیشتر از اون خودمو در گیر موضوع کرده بودم و بهش حق می دم نسبت به مجازیت بد بین بشه ولی فکر می کنم این اتفاق تو دنیای واقعی هم ممکن بود براش بیفته.یعنی اونوقت باید کل دنیا رو هم نامرد می دید؟این جوری که دیگه ما نمی تونستیم شیرینی عروسیشو بخوریم.چون ،خوب همه ی پسرا به نظرش دروغ گو می اومدن دیگه.کلی آرزو داریم سر نگین:قراره عروسیش  بریم یه مغازه ای  که لباسای تاناکورایی گل منگولی می فروشه،دسته جمعی با بچه ها لباس بگیریم،بعد دستا تا زیر،آرنج پر النگوهای بدلی طلا نما که جرینگ جرینگشون بزنه پوز النگوهای دبیر فیزیکمون،بعدش همه پشت یه نیسان بشینیم دست بزنیم "نگینی جان"(صورت تغییر یافته ی حلیمی جان!) بخونیم.

 

اینم بگم که واسه ی من بر عکس نگین،دنیای netبعد از بلند شدن از پشت pcim تموم نمی شه.اتفاقا بیشتر از آدمای دنیای واقعی ،به آدمای اینجا فکر می کنم.اصلا مگه آدم آهنی هستیم که واسه ی هر چیز یه وقت خاصی در نظر بگیریم و با تموم شدن وقتمون هیچی از اون قضیه تو ذهنمون نمونه؟

آرش هم به نظر من اگر چه زبونش به زبون مار گفته زکی(که البته این چند تا کامنت آخر خداییش تغییر اساسی کرده بود و ملایم تر شده بود)،ولی حرفاشو قبول دارم.در واقع سعی می کنم به مطلبی که می خواد ادا کنه بیشتر از کلماتی که با بی دقتی استفاده می کنه،توجه کنم..خوب آقا آرش فکر می کنن اینجا جای خوبی برای درد دل نیست ؛که به نظر من هست،خوبم هست.ببین همین الان چند نفر سر موضوعاتی که نیاز به بحث داشت،حرف زدن و با هم آشنا شدن ؟با نظرات دیگران تو پست قبل ،کسایی همو شناختن که شاید اگه من اون پست"بچه گونه" رو نمی نوشتم،هیچ وقت هم دیگه رو نمی شناختن.این خیلی خوبه که این جا کسایی هستن که فکرشون نسبت به بقیه باز تره و می تونن با همین بحثا و تبادل نظراتشون،ذهن همو  روشن تر کنند.به نظر من چیزی که شما بهش می گی کامنت بازی،اصلا هم بد نیست.اگه موضوع و حرفایی که مطرح می شه،با ارزش باشن،کامنت بازی اصلا چیز بدی محسوب نمی شه.من به شخصه دوست داشتم وبلاگم همین طوری باشه.یعنی هر کس آزاد باشه تا جواب حرفا و نظرات دیگران رو بده.یه جورایی مثل چت روم می مونه ولی فضاش خیلی خیلی سالم تره چون یه کنترلی توش هست و چون خواننده های هر وبلاگی رو آدمایی با طیف فکری خاصی تشکیل می دن. اینجا هم همه می تونن حرف بزنن به شرطی که جانب ادب و موازین اخلاقی رعایت بشه و فقط اگه کسی تو کامنتش به فرد یا گروهی توهین کنه،کامنتش پاک می شه.و در آخر اینکه آرش عقیده داره نگین ِمن زیاد سر این پست انرژی گذاشته وکامنتاش طولانین.آقا آرش!اگه عقیده ای داری ،باید ازش دفاع کنی ؛باید حرفاتو بزنی،صریح و واضح.نگین برای دفاع از عقایدش وقت می ذاره چون برای خودش و عقایدش ارزش  و احترام قائله.همه ی ما باید این طوری باشیم.تازه اینجا وبلاگ دوست جونی جونیه نگین خانومه بایدم انرژی بزاره.اگه قرار بود واسه منم مثل بقیه کامنت بزاره ،پس دیگه فرق آمی تیس جونش،یا همون آری جونش(اینا اسمای دیگه ی منن)با بقیه چیه؟

نگین گفت اینم اضافه کنم: یا به هیچ کس خوبی نکن،یا اگه می کنی منتظر جبرانش نباش(اینو قبول دارم)

و اگه دیگران خواستن حتی به زور هم بهت خوبی کنن قبول نکن چون یه عمر منتشو رو سرت می زارن(اینو با توجه به شرایطش بعضی وقتا قبول دارم،بعضی وقتا نه.ولی در مورد نگین  و منظورش ،100%موافقم)

دیگه خداییش طولانی شد.اگه بازم حرفی مونده خوش حال می شم بشنوم.

وعده ی ما یه کوچه پایین تر،صفحه ی کامنتا... .

نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم مرداد 1385ساعت 20:50 توسط آرزو| |