امروز می خوام از یه حسی بنویسم که خودم بارها دچارش شدم . یه حس خیلی بد .البته چند روز پیش یکی از دوستای خوبم دچار این حس شده بود که باعث شد تا من یه چیزی در این رابطه بنویسم.البته طولانیه ولی عوضش یه هفته آپ نمی کنم تا وقت داشته باشید بخونید و نظرتونو حتما بگین.

بازم نیومده بود.دوباره مجبور بود منتظر بمونه .کلاس داشت دیر می شد و این دختره بازم مثل خیلی وقتای دیگه دیر کرده بود.الان که می اومد حتما به جای عذر خواهی می گفت))خوب به من چه ساعتمون عقبه .این تقصیر منه؟من طبق ساعت خودمون اومدم ! حالا یه کم منتظر موندی ها.اونوقت من ده دقیقه ده دقیه اینجا منتظر تو می مونم اشکال نداره ولی حالا که دو دقیقه دیر کردم این جوری قشقرق به پا کردیا.)) قشقرق؟اون فقط گفته بود(( محلا جان قرارمون ساعت سه بودا.الان باید یه کم سریع تر بریم که به کلاس برسیم)).این قشقرقه؟وقتایی که خودش دیر می کرد این دختر سرشو می برید.((وای چه قدر با ناز راه می ری.بیا دیگه مردم تو این گرما.هیچی نخوندم می خواستم تو کلاس یه نگاهی به کتاب بندازم .اصلا قرار ما ساعت چنده؟اگه نمی تونی ساعت سه بیای بگو که من اینقدر اینجا علاف نشم ... .))تا خود کلاس فقط غر می زد.ولی اون همیشه سکوت می کرد و لبخند می زد.همیشه وقتی تو حرفای کسی منطقی نمی دید ترجیح می داد به جای جواب سکوت کنه.یاد حرفای آلاله افتاد که می گفت)):رایحه تو چه جوری با این دختر دوستی؟واقعا اعصاب آهنی می خواد من که نمی تونم واقعا خیلی تحملت زیاده ... .))هر چند به نظرش محلا اونقدر هم که آلاله فکر می کرد دختر بدی نبود .ولی تو این دو سال خیلی نسبت یه روزای اولی که دیده بودتش تغییر کرده بود و اون دختری نبود که رایحه دوستش داشت و از بودن در کنارش احساس رضایت می کرد.محلا یه دختر خجالتی بود که تنهایی حتی تا کلاس هم نمی تونست بره. بعدش که با رایحه آشنا شده بود خیلی خوشحال بود که یکی هست که تا کلاس همراهیش کنه.بعدش چند تا کلاس دیگه هم با هم ثبت نام کردن محلا مدام اظهار خوشحالی می کرد که دوستی مثل رایحه داره که هم در خیلی موارد هم عقیده اند هم همراه خوبی برای کلاسای کنکور همند و ... .ولی کم کم تغییر کرد خیلی از عقایدش عوض شد .به فاصله ی چند روز از رفتن برادرش به سر بازی با یکی از پسرای محلشون دوست شد.اوه! این همون محلا بود که نطقای آتشینش در مورد نجابت و پاک نگهداشتن عشق باعث شده بود تا رایحه به خیلی از پیشنهادایی که بهش می شد جواب منفی بده؟ حالا که برادرش رفته بود انگار از یه زندان آزاد شده بود و همه ی عقده هاش رو خالی می کرد. کم کم بی احترامی هاش نسبت به رایحه بیشتر شده بود.هر موقع با هم تنها بودند خوب بود اما به محض اینکه یکی دیگه از دوستای محلا که رایحه هم باهاشون سلام علیک داشت همراهشون می شد،این دختر یهو از این رو به اون رو می شد دونفری مدام رایحه رو دست می انداختند مسخره اش می کردند و اسم این کارا رو می ذاشتند"شوخی دوستانه".اما جالب اینجا بود که تا رایحه می اومد یه شوخی ساده باهاشون بکنه یا حتی فقط جواب مسخره کردنشونو بده دو تایی علیه اش جبهه می گرفتند و عرض کمتر از یه ثانیه جدی می شدند انگار که اصلا نمی دونند "شوخی دوستانه"یعنی چی. در حالی که رایحه در تمام مدت دوستیشون به خاطر اون از خیلی چیزاش گذشته بود.تصمیم داشت پیش بهترین دبیرفیزیک شهر کلاس بره اما چون شهریه ی کلاس بسیار بالا بود و محلا استطاعت مالی پرداخت آنرا نداشت،برای اینکه او را تنها نگذارد راضی شده بود همراهش پیش یک دبیر معمولی کلاس برود.با اینکه براش سخت بود ولی خیلی از کار هاشو طوری تنظیم می کرد که مجبور نباشه بعد از کلاس جایی بره و محلا تنهایی به خونه بر گرده.اگه می خواست کارهایی که برای اون کرده بود رو بشماره ساعت ها وقت می گرفت و اصولا رایحه هم آدمی نبود که بخوادخوبی هایی که در حق دیگران می کنه به خاطر بسپاره.بلکه بر عکس خوبی های دیگران در حق خودش ،هر چه قدر هم که کوچک بودند، همیشه یادش می موند و سعی می کرد جبرانشون کنه.و به خاطر معدود خوبی هایی که از محلا دیده بود این همه در حقش محبت می کرد.

خوب .سر و کله اش پیدا شد.مثل همیشه با دوست پسرش بود و داشت غش غش می خندید بدون اینکه ذره ای هم از اینکه رایحه رو منتظر گذاشته بود شرمنده باشه.خدا حافظی کرد و اومد به طرف رایحه )):سلام خوبی؟ )) رایحه سلام کرد و نگاهی به ساعتش انداخت که ناگهان داد و بیداد محلا بلند شد :((وای ترو خدا الان مثل پیر زنا غر زدنو شروع نکن.حالا دو دقیقه منتظر موندی ها .چی شد لاغر شدی؟به قول خودت پیش میاد دیگه )). حوصله نداشت جواب بده. داشت به تلفنی که امروز صبح بهش شده بود فکر می کرد.چند وقت پیش یه دستگاهی اختراع کرده بود که تو ساختش همین محلا چند تا کمک کوچک کرده بود.رایحه هم با اینکه می تونست اون کمکای کوچیک رو چند تا راهنمایی بنامه،ولی بدون اینکه به محلا بگه اون رو به عنوان همکارش در زمینه ی ساخت دستگاه معرفی کرده بود.فکر می کرد وقتی کارش تو استان مقام بیاره و محلا بفهمه اسم اونم به عنوان مشاور مطرح شده خیلی خوشحال می شه.و همین طور هم شد.اما حالا بهش زنگ زده بودن و گفته بودن که از طرف یه کشور خارجی همایشی برگزار شده و اونم تو اون همایش دعوت داره.البته فقط از اون دعوت کرده بودن چون چند تا کار دیگه هم ارائه داده بود و به خاطر مجموع این کاراش ازش دعوت کرده بودن که تو اون همایش حاضر بشه.و گفته بودن می تونه یک نفر رو هم به عنوان همراه با خودش ببره.و خرج این مسافرت هم از سوی همون سازمان داده می شد.خوب خیلی ها دلشون می خواست با رایحه برن ولی اون بازم فکر می کرد اگه محلا کمکش نکرده بود هر گز این اتفاق نمی افتاد و تصمیم گرفته بود اونو همراه خودش ببره. حالا داشت فکر می کرد که آیا تصمیمش درسته یا نه... .دیگه به کلاس رسیده بودن.تصمیم گرفت بعد از کلاس قضیه رو به محلا بگه.

***

_رایحه جان بیا بریم یه دور تو شهر بزنیم.من هنوز سوغاتیامو نخریدما.

_باشه بریم.کنفرانس امروز خیلی خسته ام کرد.فقط زیاد دور نشیما می دونی که من خیابونا اصلا تو ذهنم نمی مونه .اینجا فقط تویی که باید دقت کنی کجا می ریم .به امید من نباش که گم می شیم.

_باشه بابا نترس کوچولو هواتو دارم.پاشو دیر شد.

محلا با ذوق خیابونا رو بالا پایین می رفت و خرید می کرد.اما رایحه تو فکر بود.امروز بعد از اینکه کنفرانسشوداده بود، چند تا ازبچه های گروهای دیگه،که مال کشورای آلمان ،ژاپن ،نروژ و چند تا کشور دیگه بودند بهش پیشنهاد داده بودند وارد گروهی که به تازگی  تشکیل شده بود بشه و بعد از اینکه مسابقات تموم شد از طریق اینترنت با هم همکاری داشته باشند.مثل اینکه سطح کار در این گروه بالا بود و هر کسی نمی تونست عضوش بشه فقط کسایی که خودشون اختراعی انجام داده بودند می تونستند به عضویت در بیان و همراهاشون اگر در این زمینه تخصص داشتند باید چند تا امتحان سخت رو پشت سر می گذاشتند تا بتونن عضو بشن.خوب محلا هم اطلاعاتش در زمینه ی مورد نظر بالا بود اما نه تا اون حد که بتونه از عهده ی امتحانات بر بیاد.با این حال رایحه یه دوست اینترنتی بانفوذ تو اون شهر داشت که تو این چند روز خیلی کمکش کرده بود و اگه رایحه ازش می خواست می تونست کار محلا رو هم راه بندازه."داگلاس"پسر خیلی خوبی بود .چند وقت پیش تو یه کنفرانس سیاسی تو اینتر نت باهاش آشنا شده بود . و حالا سه روز بود که از نزدیک این پسر رو می دید.چند بار ازش دعوت کرده بود با هم به گردش کوتاهی بروند اما رایحه تنها به خاطر اینکه محلا تنها نمونه دعوتاشو رد کرده بود و فقط یه بار با هم شام خوردن که اونم محلا همراهشون بود.محلا هنوز از قضیه ی گروهی که تازه تشکیل شده بود خبر نداشت.گروه ،خیلی خیلی عالی بود و آینده ی کسانی که عضوش می شدند رو تضمین می کرد.رایحه لباشو باز کرد که این موضوع رو به محلا بگه که ناگهان محلا داد زد:oh my god"امیر" خودتی؟ پسری که محلا، امیر نامیده بود به طرفشون اومد و بعد از یه سلام احوالپرسی گرم با محلا ،به رایحه هم مودبانه سلام کرد.محلا با خنده گفت:((ایشون پسر همکار پدرم هستن .دوست دوران بچگیم.)) و بعدش با اشاره به رایحه گفت)):اینم دوستم رایحه اس.راستش ما با هم یه وسیله ای رو اختراع کردیم و  حالا هم ...))امیر با شعف گفت:اوه پس شما الان برای این مسابقاتی که اینجا بر قرار کردن اومدین؟چه جالب من همیشه می دونستم تو آخرش یه چیزی می شی راستی از ایران چه خبر... .))رایحه داشت به جمله ی محلا فکر می کرد:((ما با هم یه وسیله ای رو اختراع کردیم.))تا حالا نمی دونست که محلا تا این حد خودشو قاطی قضیه کرده و فکر می کنه تو ساخت اون دستگاه نقش مهمی داشته.حواسش به حرفای اون دوتا نبود .فقط متوجه شد که امیر ازشون جدا شد .

_((محلا،کجا رفت؟))

 _((اِ مگه نشنیدی؟بهم گفت میای شامو با هم بخوریم؟منم قبول کردم.آخه خیلی وقته هم دیگه رو ندیدیم.دلم براش تنگ شده .کلی حرف داریم برا هم بگیم.الانم رفت ماشینشو بیاره.گفت دوستت چی ؟ منم گفتم بچه که نیس بلده بره....))و قهقه سر داد.رایحه با ناباوری نگاهش کرد:((چی؟ محلا مگه تو نمی دونی من تو پیدا کردن خیابونا مشکل دارم؟من الان چه جوری برم؟اصلا نمی دونم کجای شهرم.تو...تو خودت گفتی بیا با هم بریم بیرون.خوب می تونستی بگی یه موقع دیگه بیاد دنبالت ...))محلا گفت:((اووووووووووووه بابا کوچولو نخورنت یه وقت.پس اینهمه کلاس اینگلیسی رفتی واسه چی؟خوب یه کلمه برو بپرس        where is felan ja?! ­ والا نی نی هم بود می تونست راشو پیدا کنه .دختر تو 19 سالته ها .هنوز بلد نیستی هتلت رو پیدا کنی؟تازه مگه امیر بیکاره که به خاطر حضرت بانو بره یه وقت دیگه بیاد؟بابا بیا من برات ماشین می گیرم می گم جلو هتل پیاده ات کنه .پستونکت هم بده بخوری))و دوباره خندید.امیر رسید و محلا گفت بزار اول واسه این یه ماشین بگیرم....امیر گفت:((خوب اگه رایحه خانوم دوست دارن می تونن با ما بیان ))محلا با عجله حرفشو قطع کرد:((نه ...یعنی راستش رایحه فردا کنفرانس داره الان خسته اس باید بره یه کم استراحت کنه .مگه نه؟))رایحه از شدت خشم و تعجب نمی تونست جواب بده فقط زل زده بود به محلا.محلا یه تاکسی نگه داشت ولی رایحه با عصبانیت اونجا رو ترک کرد.نمی دونست کجاست.یه کم ترسیده بود.ولی این زیاد مهم نبود.وقتی قلبش داشت آتیش می گرفت دیگه گم شدن براش مهم نبود.­  ((بابا کوچولو نخورنت یه وقت))اینو کی گفت؟همون دختری که فاصله ی بیست دقیقه ای خونه تا کلاس اینگلیسی رو نمی تونست طی کنه؟همونی که تا دوم دبیرستان با مادرش می رفت کلاس و مدرسه؟(( مگه امیر بیکاره که به خاطر حضرت بانو بره یه وقت دیگه بیاد؟))این امیر که از وضعیت ظاهرش معلوم بود جز علافی کار دیگه ای تو این شهر نداره برای محلا از کسی که دعوت های "داگلاس "یکی از پولدارترین پسرای شهر رو،فقط به خاطر اینکه اون تنها نمونه رد کرده بود، مهم تر بود؟نفهمید چه طوری سر از یه پارک در آورد ولی حس کرد تو اون حالت بیشتر از هر چبز به یه نیمکت خالی نیاز داره.پیدا کردنش زیاد سخت نبود.با یه منظره ی عالی رو به دریاچه.با اینکه دختری احساساتی بود و عاشق این جور منظره ها ولی تو اون لحظه هیچ زیبایی ای درک نمی کرد.بدنش داغ بود.((خدایا مگه من به این دختر جز خوبی چی دادم؟فقط به خاطر چند تا راهنمایی کوچیک گفتم همکارمه.آوردمش اینجا.حتی تو خواب هم نمی تونست ببینه.آره، من الان گم شدم و به قول اون می تونم با یه سوال ساده راهمو پیدا کنم.ولی اون،دیگه نمی تونه راه قلب منو پیدا کنه.هرگز .محلا خانم دیگه هرگز نمی تونی به رایحه دست پیدا کنی.واقعا فکر می کنی چی داری؟اگه من نبودم الان هنوز باید مامانت می بردت دانشگاه.البته اگه قبول می شدی.راستی اگه من نبودم کی می بردت کلاس های مختلف؟فکر می کنی مامانت می تونست این همه مدت وقتشو بزاره واسه تو؟حتی اگه وقت هم داشت نمی تونست ناز و ادا هاتو تحمل کنه خانوم.اگه من نبودم...))یه ساعتی تو پارک نشست.همه ی لحظاتی که با اون دختر بود رو یه بار دیگه یاد آوری کرد.گاهی خودشو خیلی بالاتر از اون حس کرد و گاهی هم سطحش. گاهی خودشو سرزنش کرد گاهی اونو.و کارای خوب اونو به یاد آورد.خوب ،خیلی هم کم نبودن ولی در مقایسه با لطفای رایحه در حق اون،مثل یه لیوان آب در برابر یه دریا بود.بعدش فکر کرد اصلا چرا باید به مردم این قدر خوبی کنه؟که چی بشه ؟وقتی اونا حتی یادشون نمی مونه که تو چیکار کردی.وقتی فکر می کنن تو وظیفه ات رو انجام دادی .وقتی یه تشکر خشک و خالی ازت نمی کنن.وقتی احمق می پندارندت وقتی از خود گذشتگی می کنی.وقتی... .

و بعد یاد کتابایی که خونده بود افتاد.یاد همه ی جمله های قشنگ.یاد آدمای بزرگی که بدون هیچ چشمداشتی خوبی می کردند:من خدایی می شناسم که هر روز به هزار نفر از بندگانش نعمت می دهد اما هماره تنها یکی از میان هزار نفر شکرش می گوید... من مسیحایی می شناسم که هر روز ده نفر را شفا می داد اما حتی یک نفر سپاسش نمی گفت.... من محمدی می شناسم که برای قومش سرود عشق و آسایش می خواند اما بر سرش سنگ می زدند و تنها یک نفر سخنش را گوش می داد... .

یاد همه ی اونایی که می گفتن ببخش تا بزرگ شوی.می گفتن بدون چشمداشت خوبی کن.پاداشت رو تو چشمای شاد اونی که بهش کمک کردی پیدا کن.

اما... چه قدر؟چه قدر باید خوبی می کرد؟آخه واقعا این دختر ارزشش رو نداشت.هر چند که این چند روزه اخلاقش بهتر شده بود و از ابتدای سفرشون تا قبل از دیدن امیر واقعا هیچ بدی ازش ندیده بود .انگار محلا فهمیده بود که رایحه چه کاری در حقش کرده.حتی تو دو تا کنفرانسی که تا حالا داده بود خیلی کمکش کرده بود .اما...بازم تا پای یکی دیگه وسط اومد،همه چی یادش رفت.

وقتی یاد تغییر اخلاق محلا  تو این چند روزه افتاد کمی از عصبانیش کم شد ولی دیگه نمی تونست اونو ببخشه.محلا دوست خوبی نبود.فقط یه همکار خوب بود که رایحه به اشتباه در حقش دوستی کرده بود.به این نتیجه رسید که : نیکی چو از حد بگذرد*نادان گمان بد برد... . کمی که آروم گرفت و تونست منطق رو بر احساسش تسلط بده،تصمیم گرفت آخرین خوبی رو هم در حق محلا بکنه و در مورد گروه بهش بگه.ولی به خودش قول داد که دیگه هرگز برای خاطر اون از خودش مایه نذاره.فقط بهش می گه چنین گروهی هست و یه امتحان ورودی داره .اگه دلش خواست شرکت کنه.ولی دیگه هرگز پای داگلاس رو وسط نمی کشه.چون این دختر ارزشش رو نداره.

از روی نیمکت بلند شد و کمی در پارک قدم زد.با خودش فکر کرد که باید بیشتر رو رفتارش با دوستاش دقت کنه.باید ببینه که آیا اونا ارزشش رو دارن یا نه.اگه داشتن که تا آخرین توان حمایتشون کنه و اگر هم نداشتن...خوب فقط مثل یه دوست ساده تا جایی که از دستش بر می یاد کمک کنه .اما نه اینکه به خاطر اونا خودش رو به آب و آتیش بزنه.فکر کرد که حالا باید با محلا چه طور برخورد کنه؟تا یک ساعت پیش یه برخورد وحشتناک رو تصور کرده بود.ولی حالا...خندید و به خودش گفت ))دختر جون ،اون خیلی بچه تر از این حرفاس.ولش کن .انگار که اتفاقی نیافتاده .طبیعی برخورد کن.اصلا بهتره امشب با داگلاس شام رو بیرون بخورم.خوب ،احمقانه اس که به خاطر یه هم اتاقی خودمو محبوس کنم.))

خنده اش گرفت.دیگه واقعا نسبت به محلا احساسی جز یه هم کار نداشت.اصلا حس نمی کرد که تا چند ساعت پیش اون یکی از دوستاش بوده.حتی از دستش عصبانی هم نبود.خیلی آروم شده بود.تصمیم گرفت به هتل برگرده.راه رو آسون پیدا کرد.فقط با یه پرسش ساده.وقتی به هتل رسید به داگلاس زنگ زد و گفت حوصله اش سر رفته .اونم بی توجه به این که دفعه های قبل درخواستش رد شده بود،به رایحه گفت اگه دوست داره شام رو با هم  بخورن .البته وقتی جواب  رایحه رو شنید کمی تعجب کرد.و وقتی فهمید محلا باهاشون نیست تعجبش بیشتر شد.ولی خوشحال بود که این بار جوابش مثبت بود.و برای اینکه نظر رایحه عوض نشه خیلی زود تلفنو قطع کرد.یک ساعت دیگه می اومد دنبالش.و این فرصت مناسبی بود تا رایحه کمی استراحت کنه.

                                                        ***

در رو باز کرد در همین حین محلا هم به پشت در رسید.با دیدن رایحه ،قیافه ای مظلوم به خودش گرفت و شروع کرد که برای کارش بهونه بتراشه.اما رایحه خیلی آروم گفت:((خانم سروری ببخشید وقت چندانی ندارم.نمی تونم زیاد معطل شم .با اجازه... .))و دکمه ی آسانسور را زد و چند لحظه بعد سوار آن شد و رفت. محلا  هنوز نمی تونست بفهمه چی شده.سر جاش خشکش زده بود.فکر می کرد رایحه به بدترین وضع ممکن باهاش برخورد کنه.ولی...نمی فهمید.((خانم سروری))؟چرا رایحه اسم فامیلشو صدا زده بود؟اصلا چرا اینقدر رسمی صحبت کرد؟مطمئنا تو این وضعیت قصد شوخی نداشت.اصلا...کجا داشت می رفت؟یعنی می خواست تلافی کنه؟

یک لحظه فکر کرد که با داگلاس قرار گذاشته و احساس حقارت کرد.آخه داگلاس نسبت به امیر خیلی بالاتر بود .شاید رایحه می خواست با اینکارش اونو تحقیر کنه .اصلا اگه واقعا قصد خرد کردن اونو داشت خیلی کارا می تونس بکنه.محلا خوب می دونست که لیاقت این سفر رو نداشت.البته همیشه طور دیگه ای جلوه می داد.ولی خوب ،حقیقت این بود که اون تو این همایش جایی نداشت.چند دقیقه پیش تو لابی هتل یکی از ایرانی هایی که با گروهشون اومده بود رو دید و شنید که گروهی تشکیل شده که فقط افرادی که خودشون به صورت مستقل اختراعی انجام داده اند می تونن عضو این گروه بشن.فهمیده بود که از رایحه هم ،که تو این مسابقات به عنوان فعال ترین و پر اختراع ترین فرد شناخته شده بود دعوت کردن عضو این گروه بشه.و اینم فهمید که افراد همراه فقط در صورتی که توسط اعضای اصلی معرفی بشن و بتونن امتحانا رو پشن سر بگذارن می تونن عضو این گروه بشن.مطمئن بود که رایحه اونو معرفی نمی کنه.به خودش لعنت فرستاد که چرا امروز با رایحه اون طوری رفتار کرد.خیلی فکر کرد که چه طوری از رایحه عذر خواهی کنه ولی بی فایده بود.

رایحه زیاد دیر نکرد چون دوست نداشت زیاد با یه پسر غریبه تو یه کشور غریب تنها بمونه.هر چند که داگلاس رو می شناخت و می دونست که پسر موجهیه.خیلی خوشحال بود از اینکه در تمام این مدت حتی لحظه ای هم به محلا فکر نکرده بود.وقتی وارد اتاقش شد محلا بلافاصله بر خواست و با ترسی که نمی تونست مخفی کنه،و با مهربونی  ولبخندی تصنعی احوالپرسی کرد و گفت دلش شور افتاده بود.ولی رایحه محل نکرد و گفت ((ببخشید خسته ام می خوام کمی بخوابم)).با وجود این محلا در حالی که سعی می کرد رایحه رو عصبانی نکنه بعد از کمی حاشیه رفتن موضوع گروه رو عنوان کرد.رایحه که منتظر همین حرف بود نگاهی تحقیر آمیز به محلا انداخت و گفت :((خوب آقای فرمانی گفت همه همراهاشونو معرفی کنن.منم نمی تونم از حرف رئیس گروه سر پیچی کنم.فردا باید اسم شما رو اعلام کنم.حالا اگه امر دیگه ای نیست می خوام کمی استراحت کنم.))محلا خواست تشکر کنه ولی رایحه بی توجه روی تختش دراز کشید و چشماشو بست و این طوری به محلا حالی کرد که حوصله ی شنیدن حرفاشو نداره.محلا خیلی از رفتارش پشیمون شده بود.آخه هیچ وقت رایحه این طوری نشده بود .همیشه حد اکثر با یه معذرت خواهی ساده می بخشیدش.تازه حس کرد که رایحه کم آدمی نیست .تو این هتل خیلی ها ،یعنی تقریبا همه آرزو می کردن هم اتاقش باشن.خیلی ها دوست داشتن حد اقل چند دقیقه باهش تنهایی صحبت کنند.خیلی ها دوست داشتن جای محلا می بودن و ازرایحه تو کاراشون کمک می گرفتند.هرچند که رایحه بیشتر وقت فراغتش رو صرف کمک به بقیه می کرد ولی باز هم  موقعیت محلا در این میان ممتاز بود.چون از همه بیشتر به او نزدیک بود و هر وقت به کمک نیاز داشت از رایحه کمک می گرفت.خودش رو سرزنش کرد.اوه!رایحه خیلی بیشتر از اونی که فکر می کرد مهم بود.چرا اونو از خودش رنجوند؟البته فقط به خاطر این ناراحت بود که می ترسید "دختری که همه در موردش صحبت می کنند"رو از دست بده نه "رایحه" رو.رایحه زیاد مهم نبود ولی موقعیتش چرا.

                                                              ***

دو روز بعد امتحانات برگزار شد.داگلاس به رایحه پیشنهاد کرد که کار محلا رو درست کنه .ولی رایحه فقط لبخند زده بود و گفته بود((فکر نمی کنم نیازی باشه)).همونطور که فکر می کرد محلا نتونست از پس امتحانات بر بیاد.این برای همه تعجب بر انگیز بود.چون اولا رایحه تا اون موقع می گفت که محلا تو کاراش خیلی همراهیش کرده و کسی که تونسته  بود این کارهای پیچیده رو انجام بده ،بعید به نظر می اومد که نتونه از پس امتحانات بربیاد. و نکته ی دوم اینکه قبل از امتحانات خیلی ها از رایحه کمک گرفتند و اشکالاتشونو برطرف کردند. همه فکر می کردند محلا که تمام مدت بارایحه است دیگه مشکلی نداره و به راحتی قبول می شه.

و این وسط کسی که از همه پشیمون تر بود،محلا بود که به خاطر بچه بازیهاش بهترین کسی که می تونست دوستش باشه رو از دست داده بود.

چهار روز بعد مسابقات تموم شد و گروه ها به کشوراشون باز گشتند.رایحه دیگه محلا رو به اسم صدا نکرد.همه تعجب می کردند که چرا کسی که تا چند روز پیش "عزیز دلم"،"فدات شم"،"قربونت برم" و... خطاب می شد حالا "خانم سروری" نامیده می شه.

ولی هرچی که بود تموم شد.تو فرودگاه رایحه دور از محلاو در بین هم گروهای دیگرش آرام قدم می زد و با لبخندی متین به طرف سیل جمعیت وخبر نگاران می رفت.حس می کرد این سفر خیلی براش لازم بود.حس می کرد دست پر برگشته .نه به خاطر مدالها و لوح ها و نه به خاطر سوغاتی های گران قیمتش.فقط به خاطر اینکه تو این سفر یاد گرفته بود باز هم به همه محبت کنه بی هیچ چشمداشتی .اگه لیاقت داشتن حتی جونش رو هم براشون بزاره ولی...اگه لیاقتشو نداشتن فقط تا حدی که به زندگی و کارهاش لطمه نزنه یاریشون کنه.فقط همین.

در حالی که سنگینی نگاه پشیمون محلا رو رو خودش حس می کرد زیر لب زمزمه کرد:

در پی پیدا کردن کسی برو که فقط واسه ی خودت بخواد ترو...